Lēnis adhūc Somnus placidis Erysicthona pennis

mulcēbat; petit ille dapēs sub imāgine somnī

ōraque vāna movet dentemque in dente fatīgat                      825

exercetque cibo dēlūsum guttur inānī

prōque epulis tenues nēquīquam devorat aurās.

Ut vērō est expulsa quiēs, furit ardor ēdendī

perque avidās faucēs incensaque viscera regnat.

Nec morā, quoad pontus, quod terra, quod ēdūcat āēr            830

poscit et appositis queritur iēiūnia mensīsinque epulis epulās quaerit; quoadque urbibus esse

quoadque satis poterat populō non sufficit unī,

plūsque cupit, quō plūra suam dēmittit in alvum.

Utque fretum recipit dē tōtā flūmina terrā                              835

nec satiatur aquīs peregrīnōsque ēbībit amnēs,

utque rapax ignis non umquam alimenta recūsat

innumerāsque facēs cremat et, quō cōpia māior

est data, plūra petit turbaque uoracior ipsa est,

sīc epulās omnēs Erysicthonis ōra profānī                              840

accipiunt poscunt simul; cibus omnis in illō

causa cibī est, semperque locus fit inānis edendō.

‘Iamque fame patriās altīque vorāgine ventris

attenuarat opēs, sed inattenuata manēbat

tum quoque dīra famēs impācātaeque vigēbat                        845

flamma gulae. Tandem, dēmisso in uiscera censu,

fīlia restābat, nōn illō digna parente.

Hanc quoque vendit inops. Dominum generōsa recūsat

et vīcīna suās tendēns super aequora palmās

“Ēripe mē dominō, quī raptae praemia nōbīs                          850

virginitātis habēs” ait. Haec Neptunus habēbat,

quī precēs nōn spreta, quamvīs modo vīsa sequentī

esset erō, formamque novat vultumque virīlem

induit et cultus piscem capientibus aptōs.

Hanc dominus spectāns “ō quī pendentia paruō                     855

sera cibō celās, moderator harundinis” inquit,

“sīc mare compositum, sīc sit tibī piscis in undā

crēdulus et nullōs nisi fixus sentiat hāmōs:

quae modo cum vīlī turbātis veste capillīs

lītore in hoc steterat (nam stantem in lītore vidī)                  860

dīc ubi sit; neque enim vestīgia longius exstant.

”Illa deī mūnus bene cēdere sensit et ā sē

sē quaerī gaudēns hīs est resecuta rogantem:

“quisquis es, ignoscās; in nullam lūmina partem

gurgite ab hoc flexī studiōque operātus inhaesī.                     865

Quoque minus dubitēs, sīc hās deus aequoris artēs

adiuvet, ut nēmo iamdūdum lītore in istō

mē tamen excepto nec fēmina constitit ulla.”

Crēdidit et versō dominus pede pressit harēnam

elususque abīit; illī sua reddita forma est.                              870

Ast ubi habēre suam transformia corpora sensit,

saepe pater dominīs Triopeida trādit, at illā

nunc equa, nunc alēs, modo bōs, modo cervus abībat

praebēbatque avido nōn insuta alimenta parentī.

Vis tamen illa malī postquam consūmpserat omnem               875

māteriam deerantque gravī nova pābula morbo,

ipse suōs artus lacero dīvellere morsu

coepit infēlix minuendo corpus alēbat.

​

​

I chose to remain fully faithful to the Tarrant OCT Incorporated text. However, for stylistic purposes, all consonantal 'u's for 'v's, while maintaining consonantal 'i's as 'i's rather than 'j's.